Functionalistische benadering van de eenheid "zin"

Conrad Bureau, tot voor kort nog hoogleraar aan het departement Langue et Linguistique , Universiteit Laval (Quebec), heeft in de jaren 70 een methode ontwikkeld om de stijl van een tekst objectief te analyseren m.b.v. meetbare gegevens. Die berust op de onderverdeling van het bestudeerde corpus in zinnen (sentences) en het systematische onderzoek naar de syntactische kwantiteiten binnen elke zin. Aan de hand van die indices worden enerzijds de gemiddelde lengte van de zin, zijn relatieve complexiteit en zijn ritme bepaald en anderzijds de meest voorkomende syntactische structuren nader omschreven. Er wordt bovendien ingegaan op andere stijlverschijnselen als de symmetrie (vs. de asymmetrie), het eventuele isomorfisme (vs. het heteromorfisme) tussen twee of meer corpussen (of tussen twee of meer subcorpussen binnen dezelfde tekst) en de periodisering die gedeeltelijk aan de basis ligt van de poëtische functie. Op die wijze komen de stilistische overeenkomsten en afwijkingen tussen verschillende corpussen of de stijlvariaties binnen dezelfde tekst duidelijk aan het licht.

Autorentext

Roland Draux, Dr. in Wijsbegeerte en Letteren, studeerde Germaanse filologie aan de Université Libre de Bruxelles. Zijn huidige onderzoek richt zich op de functionele taalkunde, de stilometrie en de Middelnederlandse letterkunde. Tegenwoordig werkzaam als lector moderne talen aan de HEPH Condorcet en wetenschappelijk medewerker aan de ULB.

Klappentext

Conrad Bureau, tot voor kort nog hoogleraar aan het departement Langue et Linguistique , Universiteit Laval (Quebec), heeft in de jaren 70 een methode ontwikkeld om de stijl van een tekst objectief te analyseren m.b.v. meetbare gegevens. Die berust op de onderverdeling van het bestudeerde corpus in zinnen (sentences) en het systematische onderzoek naar de syntactische kwantiteiten binnen elke zin. Aan de hand van die indices worden enerzijds de gemiddelde lengte van de zin, zijn relatieve complexiteit en zijn ritme bepaald en anderzijds de meest voorkomende syntactische structuren nader omschreven. Er wordt bovendien ingegaan op andere stijlverschijnselen als de symmetrie (vs. de asymmetrie), het eventuele isomorfisme (vs. het heteromorfisme) tussen twee of meer corpussen (of tussen twee of meer subcorpussen binnen dezelfde tekst) en de periodisering die gedeeltelijk aan de basis ligt van de poëtische functie. Op die wijze komen de stilistische overeenkomsten en afwijkingen tussen verschillende corpussen of de stijlvariaties binnen dezelfde tekst duidelijk aan het licht.